ക്രിസ്തീയ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിൽക്കുന്നത് കുരിശാണ്. കുരിശ് വേദനയുടെ ചിഹ്നം മാത്രമല്ല; രക്ഷയുടെ വഴിയാണ്. ഈ സത്യം തന്റെ ജീവിതംകൊണ്ട് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തിയ ഒരു മഹാപുരോഹിതനാണ് മോൺസിഞ്ഞോർ സി. ജെ. വർക്കിയച്ചൻ. സഹനത്തെ പരാതിയാക്കാതെ, ദൈവകൃപയുടെ ഉപകരണമായി മാറ്റിയ അച്ചന്റെ ജീവിതം ഇന്നും അനേകർക്ക് ശക്തിയും ആശ്വാസവും നൽകുന്നു. പൗരോഹിത്യജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ച നിമിഷം മുതൽ തന്നെ അച്ചൻ അറിഞ്ഞിരുന്നു: ഈ വഴി സൗകര്യങ്ങളുടെ വഴിയല്ല, ക്രൂശിന്റെ വഴിയാണ്. ആ അവബോധം അച്ചന്റെ ജീവിതയാത്രയെ മുഴുവനായും രൂപപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു. സഹനം അച്ചന് ഒരിക്കലും ഒരു ദുരന്തമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ദൈവത്തോടുള്ള ആഴമായ ഐക്യത്തിലേക്കുള്ള വഴി ആയിരുന്നു.
അവഗണനയുടെ നിശ്ശബ്ദ ക്രൂശ്, പ്രാർഥനയായി മാറിയ സഹനം
പൗരോഹിത്യജീവിതത്തിലെ ഒരു നിർണായക ഘട്ടത്തിൽ, അച്ചൻ ആരംഭിച്ച ഒരു ദൗത്യത്തെക്കുറിച്ച് പലതരത്തിലുള്ള തെറ്റിദ്ധാരണകളും സംശയങ്ങളും ഉയർന്നു. ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾ തെറ്റായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു; ചിലർ തുറന്ന എതിർപ്പുമായി മുന്നോട്ട് വന്നു. ഏറ്റവും വേദനിപ്പിച്ചത്, അച്ചനെ അടുത്തറിയുന്നവരിൽ നിന്നുതന്നെ വന്ന അവഗണനയായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് അച്ചൻ ഒരിക്കലും സ്വയം ന്യായീകരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. വാക്കുകൾക്കുപകരം മൗനമാണ് അച്ചൻ തിരഞ്ഞെടുത്തത്. ‘ദൈവം അറിയുന്നുവെങ്കിൽ അതുമതി’ എന്ന വാക്ക് അച്ചന്റെ ആത്മീയ നിലപാടിന്റെ സാരാംശം ആയിരുന്നു.
ദൈനംദിന കുർബാനയ്ക്കു ശേഷം ദീർഘനേരം കുരിശിനുമുമ്പിൽ മൗനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന അച്ചനെ പലരും കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അവിടെ അച്ചൻ തന്റെ വേദനകൾ പരാതികളാക്കി ഉയർത്തിയില്ല; മറിച്ച്, അവയെ പ്രാർഥനയാക്കി ദൈവഹസ്തത്തിൽ സമർപ്പിച്ചു. ”നാം മക്കളെങ്കിൽ അവകാശികളുമാണ്; ദൈവത്തിന്റെ അവകാശികളും ക്രിസ്തുവിന്റെ കൂട്ടവകാശികളും. എന്തെന്നാൽ, അവനോടൊപ്പം ഒരിക്കൽ മഹത്വപ്പെടേണ്ടതിന് ഇപ്പോൾ അവനോടുകൂടെ നാം പീഡയനുഭവിക്കുന്നു” (റോമാ 8:17). കാലക്രമേണ, ആ ദൗത്യം സമൃദ്ധമായ ഫലങ്ങൾ നൽകിയപ്പോൾ, ഒരിക്കൽ എതിർത്തവരിൽ ചിലർ തന്നെ പറഞ്ഞു: അച്ചൻ അന്ന് പ്രതികരിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഈ നന്മ ഒരിക്കലും ഉണ്ടാവുകയില്ലായിരുന്നു. ഇത് അച്ചന്റെ ജീവിതത്തിലെ വലിയ സുവിശേഷസാക്ഷ്യമാണ്: നിശ്ശബ്ദമായി സഹിച്ച കുരിശുകൾ ദൈവത്തിന്റെ സമയത്ത് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
സഹനത്തിന്റെ ശക്തി പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ
അച്ചന്റെ സഹനം ആത്മീയതയിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്നില്ല; അത് പ്രവർത്തികളായി മാറി. നിർമ്മല കോളേജ്, സാമൂഹിക നവീകരണ പദ്ധതികൾ, കുടുംബ നവീകരണധ്യാനങ്ങൾ എല്ലാത്തിനും പിന്നിൽ സഹനത്തിന്റെ ദീർഘശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. ധനസഹായങ്ങളുടെ അഭാവവും ഭരണകൂട തടസ്സങ്ങളും വിമർശനങ്ങളും അച്ചന്റെ ദൗത്യത്തെ പലപ്പോഴും മന്ദഗതിയിലാക്കി. എന്നിരുന്നാലും, അച്ചൻ വിശ്വസിച്ചു: ദൈവത്തിന്റെ വേല ദൈവത്തിന്റെ സമയത്താണ് പൂർത്തിയാകുന്നത്.
ശരീരവേദനയിലൂടെ വളർന്ന കരുണ
ജീവിതത്തിന്റെ പിന്നീടുള്ള വർഷങ്ങളിൽ, ഗുരുതരമായ ആരോഗ്യപ്രശ്നങ്ങൾ അച്ചനെ അലട്ടിത്തുടങ്ങി. ശാരീരിക അസ്വാസ്ഥ്യങ്ങളും രോഗങ്ങളും അച്ചന്റെ സ്ഥിരം കൂട്ടുകാരായി. എങ്കിലും, ഈ വേദനകൾ അച്ചനെ മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് അകറ്റിയില്ല; മറിച്ച്, മനുഷ്യവേദനയോട് കൂടുതൽ അടുത്താക്കി. ഒരു ദിവസം, കടുത്ത ശാരീരിക അസ്വസ്ഥതയോടെയിരിക്കെ, ദൂരെ നിന്നെത്തിയ ഒരു കുടുംബത്തെ കാണാൻ അച്ചൻ സമ്മതിച്ചു. കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കുശേഷം ഒരാൾ ചോദിച്ചു: ”അച്ചാ, ഇത്ര വേദനയുണ്ടായിട്ടും എങ്ങനെ ഞങ്ങളെ കണ്ടു?” അച്ചൻ ശാന്തമായ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:”എന്റെ വേദന നിങ്ങളുടെ വേദന കൂടുതൽ മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു.” ആ വാക്കുകൾ ആ കുടുംബത്തിന് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി. ”പരസ്പരം ഭാരങ്ങൾ വഹിച്ചുകൊണ്ട് ക്രിസ്തുവിന്റെ നിയമം പൂർത്തിയാക്കുവിൻ” (ഗലാത്തിയാ 6:2). സ്വന്തം ശരീരവേദനയെ മറ്റുള്ളവരുടെ ആത്മീയ സൗഖ്യത്തിനുള്ള ഉപകരണമാക്കിയ ആ മനോഭാവമാണ് അച്ചന്റെ സഹനത്തെ രക്ഷകരമാക്കിയത്.
എം.എസ്.എം.ഐ. സഭയും സഹനവും
എം.എസ്.എം.ഐ. സന്യാസിനിസഭയുടെ രൂപീകരണവും വളർച്ചയും അച്ചന്റെ സഹനചരിത്രത്തിന്റെ മറ്റൊരു അധ്യായമാണ്. ആരംഭകാലത്തെ ബാലാരിഷ്ടതകളും വെല്ലുവിളികളും അച്ചൻ പരാതികളില്ലാതെ സ്വീകരിച്ചു. തന്റെ ആത്മീയ പുത്രിമാരെ അച്ചൻ പഠിപ്പിച്ചത് ഇതായിരുന്നു: സഹനം നമ്മെ ചെറുതാക്കുന്നില്ല; രക്ഷയുടെ സഹപ്രവർത്തകരാക്കുന്നു.
പിതാവിനെ രൂപപ്പെടുത്തിയ സഹനം
മോൺ. സി. ജെ. വർക്കിയച്ചന്റെ സഹനം ഒരിക്കലും സ്വയംകേന്ദ്രീകൃതമായിരുന്നില്ല. അത് അച്ചനെ ഉള്ളിലേക്ക് അടച്ചില്ല; മറിച്ച്, മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനയിലേക്കു തുറന്നു. സ്വന്തം ക്രൂശുകൾ അച്ചൻ ചുമന്നത് വ്യക്തിപരമായ പുണ്യത്തിനായി മാത്രമല്ല, സഭയുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും രക്ഷയ്ക്കായാണ്. അച്ചന്റെ അടുത്ത് എത്തുന്നവർ പലപ്പോഴും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്: ”അച്ചന്റെ മുമ്പിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ വേദനകൾക്ക് വാക്കുകൾ വേണ്ടിവരുന്നില്ല.” അച്ചന് എല്ലാം മനസിലാകുമായിരുന്നു. അത് സഹനത്തിലൂടെ നേടിയ ഒരു ആത്മീയ പിതൃത്വത്തിന്റെ ഫലമായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് സഹിച്ചവർക്കേ മറ്റുള്ളവരുടെ വേദന നിശ്ശബ്ദമായി കേൾക്കാൻ കഴിയൂ. അച്ചൻ ആ നിശ്ശബ്ദ കേൾവിയുടെ ഗുരുവായിരുന്നു.
സഹനത്തിന്റെ വിദ്യാലയമായ ദൈനംദിന ജീവിതം
അച്ചന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതം തന്നെ സഹനത്തിന്റെ ഒരു വിദ്യാലയം ആയിരുന്നു. യാത്രകളിലെ അസൗകര്യങ്ങൾ, താമസസ്ഥലങ്ങളിലെ ലാളിത്യം, ആരോഗ്യപരിമിതികൾ… ഇതൊന്നും അച്ചനെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയില്ല. അച്ചൻ ഒരിക്കൽപ്പോലും തന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ മറ്റുള്ളവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചില്ല. ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽപ്പോലും അച്ചൻ സഹനം അഭ്യസിച്ചു. സമയതാമസം, പരിപാടികളിലെ മാറ്റങ്ങൾ, മനുഷ്യരുടെ അസംഘടിതത്വങ്ങൾ… എല്ലാത്തിനോടും അച്ചൻ കാണിച്ചത് ഒരു ആത്മീയ ശാന്തതയായിരുന്നു. അത് പഠിപ്പിച്ചത് ഇതാണ്: സഹനം വലിയ വേദനകളിൽ മാത്രമല്ല, ചെറിയ ചെറിയ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിലാണ് ആദ്യം പരിശീലിക്കപ്പെടുന്നത്.
സഹനവും സത്യവും: വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാത്ത നിലപാട്
സഹനം അച്ചന്റെ ജീവിതത്തിൽ ദൗർബല്യമല്ലായിരുന്നു. സത്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അച്ചൻ ഒരിക്കലും വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്തില്ല. നീതിക്കെതിരായ സാഹചര്യങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം വ്യക്തമായ നിലപാട് സ്വീകരിച്ചു. എന്നാൽ ആ നിലപാട് പോലും കടുപ്പത്തിലൂടെയല്ല, സഹനത്തിന്റെ ആത്മീയ അധികാരത്തിലൂടെയായിരുന്നു. അച്ചന്റെ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: സഹനം മൗനം മാത്രമല്ല; അത് സത്യത്തിനായി കാത്തുനിൽക്കുന്ന ധൈര്യമാണ്.
സഹനം ദൈവസഹകരണമായി മാറുമ്പോൾ
മോൺസിഞ്ഞോർ സി. ജെ. വർക്കിയച്ചന്റെ ജീവിതത്തിൽ സഹനം ദൈവവുമായി സഹകരിക്കുന്ന ഒരു ദൈവശാസ്ത്രപരമായ അനുഭവമായി മാറി. ക്രിസ്തുവിന്റെ ക്രൂശിൽ പങ്കുചേരുന്ന ഒരു വഴിയായി അച്ചൻ തന്റെ വേദനകളെ കണ്ടു. ക്രിസ്തുവിനൊപ്പം സഹിക്കുമ്പോൾ, അവന്റെ രക്ഷാപ്രവർത്തനത്തിൽ പങ്കാളികളാകുന്നു എന്ന ബോധം അച്ചന്റെ ആത്മീയതയുടെ ആഴമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അച്ചന്റെ സഹനം നിരാശയിലേക്കല്ല, പ്രത്യാശയിലേക്കാണ് നയിച്ചത്. വേദനകൾക്കിടയിലും അച്ചൻ വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയില്ല; മറിച്ച്, വിശ്വാസം കൂടുതൽ ശുദ്ധമായി.
ഇന്നത്തെ ലോകം സഹനം ഒഴിവാക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുമ്പോൾ, മോൺ.സി. ജെ. വർക്കിയച്ചന്റെ ജീവിതം നമ്മോട് ചോദിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്, നാം സഹനത്തെ എന്ത് ചെയ്യുന്നു? വേദനയെ ഉടൻ മാറ്റിക്കളയാനുള്ള മാർഗങ്ങൾ തേടുന്ന കാലത്ത്, അച്ചൻ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്: സഹനം ഒഴിവാക്കേണ്ട ശത്രുവല്ല; സഹനം വിശ്വാസത്തോടെ സ്വീകരിക്കേണ്ട ഒരു വിളിയാണ്.
സമാപനത്തിലേക്കുള്ള ആത്മീയ നോട്ടം
മോൺ. സി. ജെ. വർക്കിയച്ചന്റെ ജീവിതം ഒരു നീണ്ട ക്രൂശിന്റെ വഴിയായിരുന്നു. എന്നാൽ ആ വഴിയുടെ അവസാനം ക്രൂശല്ല; ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പായിരുന്നു. അച്ചൻ സഹിച്ചത് വെറുതെയല്ല; അച്ചൻ സഹിച്ചത് ഫലത്തിനായി; അച്ചൻ സഹിച്ചത് രക്ഷയ്ക്കായി. സഹനം രക്ഷകരമാകുമ്പോൾ, ജീവിതം സാക്ഷ്യമായി മാറുന്നു. ആ സാക്ഷ്യമാണ് അച്ചന്റെ ജീവിതം സഭയ്ക്കും ലോകത്തിനും സമ്മാനിച്ച ഏറ്റവും വലിയ അനുഗ്രഹം.
സിസ്റ്റർ ഡോ. റോസ് വരകിൽ MSMI
